بسم رب الشهدا و الصدیقین

همکلاسی آسمانی

نشسته بود رو به رویمان، روی تلی از خاک ،چشم در چشم ما دوخته بود و برایمان می‌گفت :از گذشته‌های نه چندان دور، از جوانی‌هایش و خاطرات تلخ و شیرین جنگ گفته بودیم برایمان از رشادت رزمندگان و روزهای حماسه و خون بگوید.
اما حرف‌هایش از جنس دیگری بود، البته بسیار دلنشین.همه ما را میخکوب کرده بود. از خاطرات سرداران جنگ زیاد شنیده بودیم، کتاب‌هایشان را بسیار خوانده بودیم، از نقش روحانیت و جهاد سازندگی در جنگ بسیار شنیده بودیم،اما او چیز دیگری می‌گفت. از کسانی حرف می‌زد که برایمان نزدیکی داشتند. از کسانی که هم سن و سال خودمان بودند. برایمان جالب بود بدانیم که بچه‌هایی مثل ما هم در دفاع مقدس تأثیر داشتند، آن هم نه همین جوری که بگوییم تأثیر خشک و خالی بلکه حضور بسیار موثر آنها باعث شده بود صدای عراقی‌ها بلند شود و شروع کنند به عملیات روانی که ایران برای پیشبرد اهدافش از نوجوانان و کودکان استفاده می‌کند. می‌گفت:در لشکر آن قدر دانش‌آموز بودند که به فکر افتادم گروهی از همه دانش آموزان تشکیل دهیم،بهتر بگویم تیپ دانش‌آموزی.نامش را هم گذاشتیم گروه اُسامه همان فرمانده جوان لشکر حضرت رسول (ص).